Her gece sabaha kadar;
Sen, ben ve Eminönündeki güvercinler.
Artakalan buğday taneleriyle dertleşirken,
Geceler boyu ağlayan dalgalar.
Yorgun düşerlerdi, şebnem damlacıklarının yanına.
Ve her sabah;
Uykulu martıların kanatlarında,
Ben bu gurbet ile düştüm düşeli,
Her gün biraz daha süzülmekteyim.
Her gece, içinde mermer döşeli,
Bir soğuk yatakta büzülmekteyim.
Böylece bir lâhza kaldığım zaman,
Geceyi koynuma aldığım zaman,
Devamını Oku
Her gün biraz daha süzülmekteyim.
Her gece, içinde mermer döşeli,
Bir soğuk yatakta büzülmekteyim.
Böylece bir lâhza kaldığım zaman,
Geceyi koynuma aldığım zaman,




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta