Dolar da gözlerin,
Kırpamazsın.
Düşmesin diye damlalar,
Açık tutarsın gözlerini.
En kolay bahaneyi uydurur,
"Toz kaçtı" dersin...
...ve kadın anne olur; unutur her şeyi. Yaşadıkları ve yaşayamadıkları bir bir yitirir önemini. Hayatındaki tek önemli varlık bebeğidir onun için.
Karnında bir can taşıdığını öğrendiği an, önemli hisseder; özel hisseder kendini. Onun kalp atışlarını ilk duyduğu anda, kendi kalp atışları da karışır o minik vuruşlara... O minik canlı karnında hareket edince yakalar yaşamın ritmini.
Mutludur artık kadın... Tek kaygısı bebeğidir ve onun için dikkat eder sağlığına. Sonunda bebeğini alır kucağına; sıcaklığı ısıtır kadının ruhunu. Annedir artık kadın... İlk kez emzirir bebeğini; kadınlığın kutsallığını keşfeder...
Sen yine de bir şiir yaz bana
Ama gözlerime değil
Çünkü gözlerime dolar sözlerin
Gözyaşlarıma karışır
Akıp giderler...
Yazık olur...
Hava mı güzel, kafam mı güzel bilmiyorum.
Sonuçta, güzel bir şeyler var; biliyorum...
Bana zarar vermemek için gittin…
Benim için, benden gittin…
Anladım da, ani oldu gidişin
Çok dağınık bıraktın beni sevgilim
Keşke toplayıp öyle gitseydin...
Güldüm;
Döküldüm
Büyüdükçe yaprak yaprak...
Seni tanıdım;
Güldüm,
Kalbimin kapılarını öylesine açtım sana.
Kalmayacağını biliyordum...
Bir gezinmen yeterdi bana.
Hırpalayıp çıkacağını bilmiyordum...
Hasar büyük...
Ne sen onarabilirsin artık;
"Nasılsın" diye sorarlar;
Dilinden ayrı cevap dökülür
Gözlerinden ise bambaşka...
Nasıl olduğunu yürekten soranlar
Dilinden dökülenlere kanmazlar.
O, her şeyi söylemiş olur
Dinlersin sessizce...
İçinde bir sızı hissedersin...
Bir çok kelime akar içinden
Her biri, bir kor olur içinde
Ateştir kelimeler
Öyle şeyler yaz ki
İçinde ben olayım
İçinde sen ol
İçinde ikimiz olalım...
Öyle şeyler yaz ki
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!