Emeklinin Feryadı Şiiri - Sadık Kocabaş

Emeklinin Feryadı

Alın teri döktük bunca yıl boşa,
Gözyaşı karıştı ekmeğe, aşa.
Kaderi terk ettik zalim bir kışa,
Yüzümüz gülmüyor, daha ne deyim?

Bir yüzük takmıştı gelen parmağa,
Şimdi doymuyorlar köşke saraya.
Biz muhtaç kalırken bir tek lokmaya,
Gemiler yüzüyor, daha ne deyim?

On dokuz bin ile geçin diyorlar,
"Öğlen az ye, akşam sabret" diyorlar.
Bizden çalıp sefa süren beyler var,
Hakkımız yeniyor, daha ne deyim?

Pazarda biberin yanına varma,
Meyveye uzanıp halini sorma.
"Aç mısın?" diyene bakınıp durma,
Yüreğim kanıyor, daha ne deyim?

Üç harfli marketler mekânım oldu,
Halk ekmek yolunda ömrüm yoruldu.
Misafir gelmesin diye dua okundu,
Ruhumuz ölüyor, daha ne deyim?

Kutular dolarken haram parayla,
Bizim günümüz geçti hep karayla.
Geçimi bağladın kanlı yarayla,
Hesaplar şaşıyor, daha ne deyim?

Kalemsiz Şair büküldü belim,
Hakkımı sormaya varmıyor dilim.
Ölmeden mezara koydu bu zulüm,
Toprağım eşiliyor, daha ne deyim?