Emeğin Diyeti Şiiri - Sadık Kocabaş

Evladım diyerek gövdemi gerdim,
Ömrümü onlara bir halı serdim,
Varımı yoğumu önüne verdim,
Meğerse babanın değeri yokmuş,
Anladım bu evin ederi yokmuş.

Şantiyede tozdum, yollardan bezdim,
Sırtımda koca bir dünyayı gezdim,
Yokluk çektirmedim, talihi kazdım,
Gördüm ki terimin pazarı yokmuş,
Anladım bu evin nazarı çokmuş.

Kapıda şofördüm, bahçede amele,
Muhtaç eylemedim namerde, ele,
Emeğim döndü ya hoyrat bir yele,
Zahmetin kimsede hatırı yokmuş,
Anladım bu yolun fıtratı çokmuş.

Dün gece anladım, ben bir araçtım,
Dara düştüğünüz her an ilaçtım,
Sofrada ekmektim, susuzda taçtım,
Sevginin sömürden çıkarı yokmuş,
Anladım bu evin baharı çokmuş.

Hediye gelince "eskidim" bitti,
Kızlarım yanımdan bir anda gitti,
Eğlence dertleri bir yana itti,
Vefanın kalplerde katarı yokmuş,
Anladım bu evin vakarı çokmuş.

"Günlük" dedin kızım, eski bir kürek,
Oysa bu göğüste çarpan bir yürek,
Sizin saltanata lazımdı direk,
Direğin yıkılmaz duvarı yokmuş,
Anladım bu evin kararı çokmuş.

Emekli maaşım, kısıtlı aşım,
Eğilmez kimseye bu mağrur başım,
Dinmedi yıllarca gözümde yaşım,
Vicdanın kimsede ayarı yokmuş,
Anladım bu evin hayırı çokmuş.

Ceketimi aldım, çıktım kapıdan,
Vazgeçtim dertlerden, kirden, tapudan,
Kurtardım ruhumu yıkık yapıdan,
Nankörün gözünün kararı yokmuş,
Anladım bu evin azarı çokmuş.

Yarın işin varmış, "Kim bakar?" dersin,
Zora düşünce mi "Babamsın" dersin?
Sen bana sadece bir gölge dersin,
Gölgenin dertlere yararı yokmuş,
Anladım bu evin kararı çokmuş

Bugün Turhal’ımda kuşlar ötüyor,
Kendi çayım bile bana yetiyor,
Zulmün saltanatı burda bitiyor,
Gönül kalemimin hasarı yokmuş,
Anladım bu evin hisarı çokmuş.

Belimin ağrısı dindi bu sabah,
Kalbimden çekildi o binlerce ah,
Kendi hürriyetim bana en ferah,
Zorla minnetin bir tadı yokmuş,
Anladım bu evin muradı çokmuş.

Sadık'tır bu babanın namı ve özü,
Eğilmez kimseye bu yaşlı gözü,
Hakkını arıyor vuran her sözü,
Bu hanın kapısı, duvarı yokmuş,
KALEMSİZ ŞAİR’in huzuru çokmuş.