Emeğe Tutunanlar Şiiri - Orhan Gülaçar

Adımı kimse sormaz,
İşçi , çalışan deyip geçerler.
Sabah altı yoldayım,
Midemde bir çay, bir simit,
Sırtımda dört bin kalorilik yük.
Hesabı ben tutmam, bedenim söyler,
Anlarım ki yediklerim yetmemiş,
Akşama elim kolum düşer,
Yaz gelir ter içinde kalırım,
Kış gelir üşürüm,
Saat kaç diye soramam,
Paydosu ustam amirim bilir.
Yan dükkanda esnaf,
O da dertli.
Ben ay sonunu beklerim,
O gün sonunu.
Ben etikete kızarım,
O etiketi yazmaya korkar.
Aynı bakkalda aynı ekmeğe bakarız,
O satamazsa aç kalır,
Ben alamazsam aç kalırım.
Pahalılık gökten inmez,
Tarlada bir olan,
Alıcıya varana beş el gezer,
Akaryakıta zam gelir,
Faiz biner, borç kabarır,
Raftaki fiyat her sabah kabarır,
Maaşlar yerinde sayar.
Alım gücümü düşüren
Ne benim tembelliğim,
Ne de esnafın hırsı.
Aramızda uçurum var sanırlar,
Oysa uçurum para pul değildir,
Biri zamanını satar,
Öteki zamanı satın alamaz,
Uçurum kimin terini kimin yediğinde ?.
Dünya dönüyorsa,
Çalışanın alnının teriyle dönüyor,
Emeğe yaslanan eğilmez, yücelir.