Emanetin Yolculuğu... Şiiri - Hasan Belek 2

​Yolcu bu dar kapıdan, geçer bir gün sessizce,
Ardında koca dünya, kalır derin bir gece.

Ne taht kalır ne saray, ne de dildeki gurur,
Hayat dediğin meğer, topu topu üç hece.

​Kırma gönül camını, tamiri zordur inan,
Boşadır bunca telaş, boşadır yalan dolan.
Bir sıcak gülümseme, bir tatlı sözdür baki,
Gerisi rüzgar gibi, savrulup gider her an.

​Emeğin kutsal olsun, sevgin deryadan derin,
İyilikle dolsun hep, o en kuytu yerlerin.

Gök kubbede hoş seda, bırakıp gitmek gerek,
Sükûtun dili olsun, en büyük eserlerin.

​Zaman su gibi akar, durdurulmaz bu nehir,
Bir gün solar bahçeler, sessizleşir her şehir.

Gönlü sevgiyle dolan, borçsuz gider dünyadan,
Ona ne gam kâr eder, ne de şu acı zehir.

​Güneş her gün doğar da, her akşam yorulur bak,
Toprak ana kucağı, hem son durak hem de ak.

Kimin cebi doluysa, yükü o kadar ağır,
Yükü sevgi olanın, yolu hep aydınlık, pak.

​Aldığın her bir nefes, aslında bir borç sana,
Verme sakın ömrünü, şu vefasız cihana.
Bir yetim başı okşa, bir garip elinden tut,
Budur gerçek asalet, budur sığan imana.

​Vakit dolup perdeyi, çektiğinde o elçi,
Biter oyun, dağılır; ne hancı kalır ne yolcu...
Geriye sadece bir, "iyi insandı" kalır,
İşte budur gerçeğin, en şerefli inancı.

Hasan Belek
Akçay