Bir eski restsital yükselir minarelerden,
Martı çığlıkları sarar yorgun omuzları.
Süzülür gölgeler o eski, solgun yerlerden,
Siyah bir tül gibi örter yedi tepeyi anıları.
Dün ihtişamla parlayan o devasa saray,
Bugün yorgun bir dalganın koynunda uyuklar.
Altın boynuzda yıkanırken yarım kalan ay,
Surların ardında kaybolur eski çığlıklar.
Hangi semtine baksan bir hüzünlü hikaye,
Bu kaçıncı nesildir köprüden gelip geçen?
Bunca telaş, bunca kavga acep neye,
Kendi ömrünü bu şehrin suyundan içen?
Sonunda anlarsın, tarih bir taştan ibaret,
İstanbul, kalbinde taşıdığın son emanet.
Kayıt Tarihi : 19.07.2026 15:56:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!