Emanet Şiiri - Teemmüli Abd

Benim değil eşya, dünya; hayret ettim cesede
Bir söz verdim Rabbime, o yerde Elest Bezminde
Hatırlattı Rabbim Kur’an-ı Kerim’de, ruh değildi bedende
Başlangıcım alaka’dır, buyurdu Rabbim ayetinde

Benim olmayan senin de değil
Bizim olmayan bir başkasına yâr değil
Gel sözümüzü tutalım, yoksa bu yanımıza kâr değil
Yüzümüzü Kâbe’ye dönelim, ahiret bize hâr değil

Dünya, içindekiler muhtaç ve fakirdir
Samimi kula Rabbim kâfidir
Emanetin konağı ehli kabirdir
Senin olan ameldir, Rabbim El-Habîr’dir

Geldim, gördüm, bildim bir zaman
Anladım ki geçiciymiş her an, her zaman
Değeri fazla dediğidir iki rekât namazdan
Onun mülküdür, Mâlik’tir O her zaman

Ehil ol, emanet ehline verilir
Kalbini dinle; kötü ise nefstendir
Taşıdığın iman Rabbinden hediyedir
Ölçüsü yok, tartısı yok; zehri dilindedir

Emanete sahip çık, bir gün teslim edilir
Büyük, küçük bırakmaz; o gün önüne serilir
Rabbine güven, defterin inşallah sağından verilir
Ümitvâr ol, çünkü O Rahman ve Rahîm’dir