Emanet Şiiri - Jekpot Senkaybettin

İnsanın kendisini emanet edeceği
kimselerinin olmaması ne acı…
Bir anahtar gibi elinde kalakalır kalbi,
Açacak kapı yoktur artık
— kilitler kırılmıştır çünkü.

O kadar kırıldı ki,
çatlakları ses vermiyor artık.
O kadar yoruldu ki,
dinlenmek bile lüks geliyor yüreğine.
Yıprandı…
Hem de bağırarak değil,
sessiz sessiz,
kimse duymadan.

Bir zamanlar “ben sana kıyamam” diyenlerdi bunlar,
dokunurken bile ürkek davrananlar.
“Bana güven” diyenlerdi,
gözlerinin içine bakıp
sanki dünyayı sırtına alabilecekmiş gibi konuşanlar.
“Ben başkasına benzemem” diye yemin edenlerdi,
farklı olduğunu iddia eden
en sıradan kalpler…

Sonra zaman geçti.
Sözler eskidi,
bakışlar soğudu,
eller birbirine yabancılaştı.
Ve anladım ki
günün sonunda herkes aynı.
Aynı cümlelerle sever,
aynı sessizliklerle gider.

Herkes sevdiğini öldürür.
İstisnasız…
Kimi ağlata ağlata,
gözyaşını kanatana kadar.
Kimi tek bir vedayla,
arkasına bile bakmadan.

Bazıları kalbi parça parça söker,
her gün biraz daha eksiltir insanı.
Bazıları bir gecede bitirir her şeyi,
sanki hiç yaşanmamış gibi.
Ama sonuç değişmez:
Bir mezar kazılır içerde,
adına “alıştım” denir.

Artık kimseye yaslanmak istemez insan,
çünkü omuzlar kaygandır.
Kimseye “emanetim” demek gelmez içinden,
çünkü emanetler hep yarım geri gelir.
İnsan kendini taşımayı öğrenir,
en ağır yük olarak.

Ve en acısı da şudur:
İnsan sevilmekten korkmaz,
kaybedilmekten de…
İnsan,
bir daha inanacak gücü bulamamaktan korkar.

Çünkü bir kez daha kırılırsa
toplanacak bir parçası kalmayacaktır.