Elveda Olsun Sana Şiiri - Kasım Kobakçı

Bir dönemler, yonttular ömrümü,
Sızılar, etimde katılaştı.
Çarptı o an, sert poyrazın tokadı,
Bir de, tükenen hevesler..
Eskitti sevinci, inince o ağır balyoz..
Nasır tutmuş avcumu...
Karşı duruşum ürkek.
Darılıp bakıyorum sokağıma,
Kirli kaldırımın tenhalığına,
Selam olsun ona..
Durmamı söylüyordu, titreyen sokak lambaları.
Eskitti yüzümü, o yağmurlar.
Çürütmüşüm yüzümü..
Genzi yaktı dumanlar.
O sırada gerçek, ıslak betonun kokusuydu,
Bir de, yığılan yorgunluk..
Kederi büyüttü, temelindeki ıslak harç..
Gitmemi istiyordu, kararan gri şehir.
Bekleyişim ezik.
Duruyorum, temeli sarsıp..
Soğuk çeliğin gölgesinde,
Hangi yöne gitsem..
Sildi hafızam, o günleri,
Yarım kalan aklımı..
Bütün duyularım köreldi.
O andaki avuntu, isli camın soğukluğuydu,
Yarığını derinleştirdi, köşedeki boş şişe..
Susmamı fısıldıyordu, basık tavan.
Bir de daralan oda..
Sıkışmış günüme.
Çekip gidiyorum izimi..
Terk edilmiş, sabahın ayazında,
Elveda olsun sana..