Elveda Şiiri - Züleyha Aktaş

ELVEDA

​Ruhunu ruhunla yoğur da öyle git,
Gönül dehlizine ağır da öyle git!
Sarmadan ruhunu karanlık dehlizler,
Güneşi ufkundan çağır da öyle git!
​
​Bu gidiş mahşerdir, yer sarsılır bak,
Gökler yarılır da dökülür yaprak.
Alnına kazınan o son kara ak,
Mührünü ruhuna vur da öyle git!
​
​Zaman bir akrepse, yedi ömrünü,
Çözdük bak sonunda nefsin kör düğümünü.
Gör artık önünde sonsuz ölümü,
Dünyayı ardında kır da öyle git!
​
​Bir deniz ki adı; mutlak Elveda,
Gömülür içine her türlü nida.
Gerek yok beyhude, boş bir feryada,
Gönül sarayını yık da öyle git!
​
​Alın yazısından bir harf sökülmez,
Çelikten irade asla bükülmez.
Gidilen bu yoldan geri dönülmez,
Menzili ufkuna kur da öyle git!
​
​Aynalar sarsıldı, sırlar döküldü,
Gözlerdeki o sahte perde söküldü.
Vuslatın boynu bak artık büküldü,
Uykuyu rüyadan ayır da öyle git!
​
​Kuşandın sabrını, beklerken sonu,
Sessizlik bürüdü bak her bir yanı.
Dinsin artık bu hicranın o kanı,
Mührünü kalbine bas da öyle git!
​
​Sırattan incedir, kıldan da keskin,
Ruhun bu boşlukta hem yorgun hem bitkin.
Dursun artık kalpte o eski kin,
Hasreti bağrına göm de öyle git!
​
​Suskunluk bürüsün her bir heceyi,
Güneşle boğ artık zifir geceyi.
Anladık sonunda o bilmeceyi,
Hükmü bu sayfada bitir de öyle git!
​
​Eskimiş perdeler, kapandı sahne,
Yaşanan her nefes artık bahane.
Yıkıldı o kurduğun fani virane,
Tozunu yollara saç da öyle git!
​
​Değiştir artık bu köhne oyunu,
Bırak bu nefsin o bitmez huyunu!
İçmeden hicranın o soğuk suyunu,
Kapıyı üstüme çekiver de öyle git!

✍️Nûrferah / Züleyha AKTAŞ
Tarih: 30.05.2026 - Saat: 20:44