Ellerimi Tutmayı Bilirsen

Ellerimi Tutmayı Bilirsen…

Korkuyorsun sevdiğim, biliyorum…
Her sabahın sessizliğinde,
Her gecenin dar vaktinde
Gölgeler büyüyor içinin kuytusunda.
Bir adımım gecikse,
Bir nefesim değişse
Kader kapımızı çalar sanıyorsun.

Ama gel, şimdi beni iyi dinle…

Ellerimi tutmayı bilirsen,
Hiçbir gece korkutamaz bizi.
Avuçlarının içine sığdırdığım bütün sözler
Karanlığa kök salar usulca
Rüzgâr bile dağıtamaz o bağı.

Senin içindeki o ürkek çocuğu gördüm ben
Titreyen kirpiklerinde, sakınan bakışlarında,
Her ihtimale hazırlıklı duran kalbinde.
O çocuğun adımlarını duydum gecenin içinde,
Ne zaman ürperdiğini,
Ne zaman susup iç çektiğini bilirim.

Ama bil ki sevdiğim,
Ben gitmek için değil,
Sende kalmak için gelmiş bir yüreğim.

Korkma…

Benim adımlarım senden kaçmaz,
Gözlerim karanlığa dönmez,
Gülüşün bana bir kez dokundu mu
Hiçbir günün batışı ışığımı söndüremez.
Çünkü ben seninle doğdum yeniden,
Benim için gece bile senin adınla aydınlık.

Yeter ki ellerimi tut,
Ben senin korkularını da sevmeye hazırım.
Kırgınlığını, titremeni, karanlığını…
Hepsini tek tek toplarım,
Avuçlarımda saklarım.
Sana yük olmasın diye.

Bir gün olur da
Sabahına korkuların düşerse
Yaslanacağın omuzlarım olsun
Sadece fısılda
Kal de yeter

Ve bil ki sevdiğim:
Sen korktuğun sürece değil,
Ben tuttuğum sürece güvendesin.
Çünkü sen elimi tuttuğunda
Ne kötü sözler erişebilir bize,
Ne ihtimaller bölebilir bizi.

Ben senin sığındığın son cümle,
Karanlık çöktüğünde bile
İçini ısıtan o nefes olmak istiyorum.

Çünkü ben seni bir ihtimal gibi değil,
Kaderim gibi sevdim
Kalbim o günden beri
Seninle atıyor sevgilim

Korkma sakın korkma
Sen elimi tutmayı bilirsen,
Ben seni hiç bırakmam sevgilim