Elim-i Aşk Şiiri - Atakan Kocaman

Eğer ufukta görünüyorsa mahfuziyetim için benden ayrılmak
O zaman bu acı gerçek için açıkça gerekir uzaklaşıp ağlamak

Hiç bu kadar koymamıştı keskin bir bıçağı göğsüme saplamak
Demek ki tehlike en sevdiğinden vurduğunda tek yol ayrılmak

Attım duygularımı içime çünkü Tanrı duyuyor beni bir biçimde
Ruhum sırılsıklam biçimde çünkü maşuk ağlatıyor beni içimde

Onun masum-u pak zarafetine aşık olmamak Tanrı katının içinde
Küfr-ü ziyandır, düşmedim bu kadar zarafet-i azürde içine

Masumca bakışlarıyla kalbimi ısıtan ufak bir kediden ibaretsin
Benim dünyadan habersiz olan biricik masumiyet simgemsin

Böylesine natüvan-ı pak hürrem iken nasıl beni koruyabilirsin
Bunu anlamak nasip olmasaydı ki sen koruyucu meleğimmişsin

Okusam ehad-ı akdes kitabındaki en saf kızın hikayesini
Bir türlü bilemedim temiz gönülden gelen Azra'nın sevgisini

Hiç darılmadım ki kızayım sana, neden ağlatayım bilerek seni
Uzaklarda olsakta elim-i aşkımızdan gelecek hüznümüzün acıklı sesi