Elim Cepte Başım Yerde

Gitmem diyordun hep,İnsan inanıyor,
Çünkü kalacağını söyleyen bir ses
Güvenli geliyor.
Şimdi soruyorum:
Neredesin?
***
Kapı dışarı edilen yalnız bedenim değil,
Giderken Hatıralarımı da ardına takıp gittin.
Oysa ben
Seni tek yoldaşım sanmıştım.
Sevda, Bir cümleyle bitmez.
Ama sen
“Bitti” dedin.
Ve ben
Yarınımı kaybettim.
***
Mevsim kış.
Ama içimde Sonbahar var.
Sararmış umutlar,
Dökülen cümleler,
Yere düşen ben…
Sensizliğin bedeli ağır:
Üşüyorum, aciyor, Darmadumanım
***
İnsan bazen Geç kalıyor kendine.
Bir çaya, Bir duaya,Birine
Ve birbirine.
Yazık.
Ertelediği sevgilerin
Yerinde duracağını sanıyor.
Oysa sevgi beklemez.
İnsan yanılıyor işte.

Verilmiş bir yemin varken
Yeniden yemin istemek neden?
Kimi ikna eder?
Ben bir sevda inşa ettim.
Sen onu viraneye çevirdin.
Yüreğine serpilmekten
Başka ne istedim ki?
***
Gitmeyi bilmiyorum hâlâ.
Ama
Geri çekilmeyi öğrendim... Sayende.
Madem gittin,
Madem bittin,
Yolun yoluma çıkmasın artık
Cümleler ağırlaştı ve
Ben yoruldum..
***
Başkent sokaklarında
Seni aramaktan çok
Kendimi kaybettim.
“Bekleme beni” dediğin an
İçime telafisi olmayan
Bir kırgınlık bıraktın.
Oysa sen Gülen yüzümün sebebiydin.
“Benden başkasına gülme” derdin.
Ben de Sırf çirkin olmak için
Güldüm.
***
Kahkahalar var şimdi sırada,
Ama sol yanım Sessizce kanıyor.
Yaralarım Tekrar açılmasın diye
Eller cepte,
Başım yerde
Yürüyorum.
Yalnızlığımla.
***
Seni ev bildim. Gökyüzüm ilan ettim.
Şimdi
Yersiz yurtsuz bir kadınım.
“Yanındayım” derken
Sen de mi yalan'dın?
O sözler...İçimde...
Yarım kalmış konuşmaların
Kırıntılarını bıraktı.
Canım artık yerle bir oldu.
Söylesene,
Sendeki can Hiç sızlamaz mı?
***
“Gurur sevginin önüne geçmesin” demiştim.
Ama sen Bizi
“Sen” ve “ben” yaptın.
Bu da senin zaferin olsun.
Gönülden uzak tuttun beni.
Eserinle utanma, Gurur duy.
Ben artık
Sana serpil'mem.
Elim cepte.
Başım yerde.
Yürüyorum sensizliğe.
Evsiz.
Yurtsuz.
Kimsesiz.

Vesselam.
Serpil U. Ersoy
22.01.2026
Saat 10:12