Elifin saflığı-3 Şiiri - Bt Barış Taşdemir

Elif’in saflığıyla yazıyorum,
Bir yudum su gibi,
İçimde bir çığlık
Susmayı seçmiş.

Vav bu…
Kıskanırsa utanırım.
Çünkü aşk dediğin
Kırılgandır,
Saklı sevdalarda büyür.

Kısacık ömrüm,
Hep gizlice bakar,
Bir perde aralığında,
Görülmeden seven çocuklar gibi…

İlk harfle başlar benim mahşerim,
Bir elif uzunluğunda yazılmış kader.
Pervane olmuşum etrafında Elif’in,
Yanmışım da dememişim.

Vav sarmış bedenimi,
Kilit vurulmuş dilime.
Konuşsam yara olurum,
Sussam çöl.

Bir Elif kadar uzatamıyorum kendimi,
Sözlerim eksik,
Gönlüm dolu.
Dillere destan kalmış gözlerin
Maviye sarı değmiş,
İkindi göğü gibi.
Tüm renkler solmuş
Bir sen kalmışsın,
Bir de içimdeki sabır.

Vav yolunda dizginde,
Elif’in saflığıyla sükûna ermişim.
Başımı koymuşum göğüne,
Bir dua gibi uzuyorum toprağa.

Gökkuşağı sevgiye uzanır,
Yağmur taneleriyle konuşur umut.
Gizliden güneş izliyor penceremden,
Ben gülümserim,
Kimseye belli etmeden.

Divan bir yoldayım,
Bilmezler yurdunda.
Yurdun üstü kapalı,
Karanlık üstlerinde asılı,
Ağaçlar küsmüş,
Çiçekler solmuş,
Arılar kovansız,
Kuşlar öksüz.

Ama Elif’in saflığı
Berraklaştırıyor içimi.
Gönlüm bir akarsu gibi,
Taşa çarpa çarpa öğrenmiş sevmeyi.

Beni bul ki Elif olayım,
Elif bul ki Vav olayım,
Vav bul ki sen olayım.
Sen bul ki biz tamamlanalım,
İki harf olup bir cümle olalım.