Elifin saflığı-2 Şiiri - Barış Taşdemir Bt

Elif’in saflığı ile
pencerende gülümsüyorum.
Nefesin penceremi boğuyor,
kararıyor yüzün —
karanlıklar çöküyor pervazlarıma.

Aç pencereni,
biraz sen gel içeri,
serinlet beni.
Bak kuşlar ne güzel cıvıldaşıyor,
yağmurun taneleri
ne kadar da ince ince düşüyor.

Bu bir sonbahar değil,
baharın selamı bu.
Elif’in kalbi gülümsüyor
vav yolunda —
serçeler ıslanırken
pencerenin dibinde
sevinç çığlıkları yükseliyor ardından.

Ne güzel…
Bir bahar kadar narin işte,
çiçekler yağmurdan sonra açıyor.
Taze bir yürek işliyor
ıslak toprağın kıvrımlarında.

Elif’in saflığı
nur gibi saçılıyor.
Sel olsa ne yazar?
Elif’in saflığı
benim yalnızlığıma karışıyor.