Bir sergide seyretmek bir resmi…
İşte tam olarak buydu
benim içimde kopan fırtına.
Gözlerimi ayırmadan
saatlerce seyre durdum bu tabloyu.
Her gelişimde
Aynı lisanı konuşamadığım, aynı lügata baksak da birbirimizi anlayamayacağımız insanlara bu denli uğraşıp gönül bağlamak... Galiba bu da benim kusurumdu. Yakanın farkında bile olmadığı bu cehennemlerden çıkmak mümkün müydü ?
Çöle umut çiçekleri ekmek, bir kalbin yok oluşunu seyretmek, bu kadar konuşmak isterken dudaklarını aralayamamak... Evet, hepsi senin suçundu.
Yanmak isteyen de, yakan da sensin şimdi.
İster yüreğin sussun, kalemin susmasın.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!