Elif Gibi Şiiri - Can Elıf

Gönlümden kuşlar geçiyor,
her biri bir düşüncenin kanadı.
Sessizce konuyor kalbimin kıyısına
ve yine sessizce uçuyorlar.

Yüzüm güneşe dönük,
elif gibi tek,
elif gibi dimdik.
Bir ışığın içinden
kendimi arıyorum.

Soruyorum:
İnsanı sorgulatan ruh mudur
yoksa zihninin karanlığından geçip
hayatına bir gökkuşağı kuran
o ince cesaret mi?

Dünya bazen üç gün kadar kısa.
Ama bir an vardır
insanın içinde çiçek açtığı.
Ben o anı
otuz dördünde buldum belki de.

İnsan baharı çok görür hayatında,
ama içindeki kırgınlıklar
bazen bütün çiçekleri soldurur.
Yine de bir umut saklıdır
her kırılmış dalın ucunda.

Ve ben hâlâ bekliyorum—
gönlümden kuşlar geçerken
güneşe dönük yüzümle
elif gibi durarak
yeni bir baharın doğuşunu.

Ve ben yolumu buluyorum,
Hayatımda gülüşüme hasret kaldığın,
Günlere sek rakı gibi...