Elif dedim bir zamanlar,
Güneş gibi doğardı içime sesi,
Şimdi adını andıkça geceye çakılıyorum.
Öyle bir gitmek ki bu,
Ne yolların haberi var
Ne de gidenin dönmeye niyeti.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta