Yok olmayı tercih eden
bir var oluş hep vardı.
Adını terk etti aynada,
benliğini eşiğe bıraktı;
görünmezliğe erdikçe
hakikate yaklaştı.
“Ben” eksildikçe
mânâ çoğaldı,
varlık,
yoklukta kemâle durdu.
Silinmek ziyan değil burada,
asıl kayıp
görünür kalmaktır.
Çünkü yol bilenler
bilir ki,
fena,
bekânın kapısıdır.
Kayıt Tarihi : 18.1.2026 00:58:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!