Eleştiri kültürü Şiiri - Kemal Tekir

Eleştiri kültürü

Eleştiri dediğin, yıkmak değildir yalnız
Bir aynadır çoğu zaman, kırmadan gösteren yüzü
Söz, kılıç olursa kanatır insanı
Ama ışık olursa, yol buldurur özü.

Etik der ki: “Doğruyu söyle, ama doğru biçimde”
Hakikat, hoyrat bir dille kirlenir bazen
Bir çocuğun kalbine değen sert bir söz
En büyük yanlışı doğurur derinden.

Ahlak, terazidir içimizde kurulu
Kendine tanıdığın hakkı başkasına da ver
Eğer eleştirin adil değilse
Kendi gölgene yönelmiş bir hançer.

Felsefe sorar: “Neden?” diye usanmadan
Her yargının köküne inmeyi ister
Bilmeden hüküm veren akıl değil
Önyargının karanlığında kaybolmuş bir sestir.

Vicdan ise en sessiz ama en güçlü rehber
Gece uyutmayan, içte yankılanan hakikat
Birini incitmeden de doğrular söylenir
Yeter ki kalpte merhamet, dilde zarafet.

Ama bir de dış dünya var, gürültülü ve sert
Eleştiriyi tehdit sayan kör bir düzen
Sorgulayanı susturmak ister çoğu zaman
Çünkü hakikat, en çok konforu bozar derinden.

Oysa gelişim, itirazla başlar
Soru sormayan zihin, zincirini seviyor demektir
Korkuyla bastırılan her eleştiri
Yarın daha büyük çöküşlerin habercisidir.

Eleştiri kültürü bir medeniyet işidir aslında
Dinlemeyi bilmeyen, anlamayı hiç öğrenemez
Bağıran değil, düşünen büyütür insanı
Ve gerçek değişim, saygıyla filizlenir, köklenir sessizce.

Kemal Tekir
Halkın sesi