Elde bir kara çelik Şiiri - Murat Ülkü

​Elde bir kara çelik, parmakta vahşi telaş,
Ne hukuk bilir zihin, ne gözde dökülen yaş.
Bir şempanze hırsıyla çekilirken tetikler,
Pusar koca bir şehir, susar dağ ile dadaş.

Dün özgürlük diyen dil, bugün mühürlü kilit,
Zalimin sofrasında her vicdan birer mürit.
Öngörülemez öfke, savrulunca her yana,
Korkuyla mayalanır, ruha çöker o ziftit.

Malın mülkün emanet, keyfi bir bakışa kul,
Ya kapıda bekçisin, ya zindanda bir meçhul.
Savaş naralarıyla uyanırken sabahlar,
Akıl firar eylemiş, kalpler olmuş birer pul.

Nesiller boyu sürer bu sinsi, kara oyun,
Eğildikçe kısalır, ruhta o asil boyun.
İkiyüzlü bir culture, çöpten bir medeniyet,
Güvenin öldüğü yer; zehirli, derin koyun.

Doğu’nun makus bahtı, bu kadim yalan mıdır?
Çıkarcı her bir nefes, candan çalınan mıdır?
Maymunun elindeki o ateş saçan namlu,
İnsanı insanlıktan, koparıp alan mıdır?

Bir sabah ansızın kâr, bir akşam ziyan gelir,
Sistemin mizanından ancak hezeyan gelir.
Kimse yarınından emin, kimse uykusunda hür,
Sadece tek bir ağızdan çıkan ferman gelir.

Gerçek boyun bükerken, sahte olan baş tacı,
İhanet sarmalında her evde ayrı acı.
Dili başka söylerken, kalbi başka vuranlar;
Bu pespaye düzenin en sadık muhtaç gücü.

Sinsilik damarlarda akar bir zehir gibi,
Toplumun dikişleri sökülür nehir gibi.
Doğuştan miras kalır o ürkek, o kaypak hâl,
Şehirler birer mahpus, ruhlar birer kabir gibi.

Gelecek köreltilir, umut bir masal olur,
Doğruluk bu iklimde dilsiz bir yasal olur.
Kendi gölgesinden korkan yorgun nesillerin,
Evi de, yurdu da, tüm varı bir sanal olur.

Dönüp baksan arkana, koca bir enkaz kalır,
Zalimin hiddetinden sadece ayaz kalır.
Gariplik hırkası Garip Murat’ın feryadıdır;
Dünya bir kör kuyuysa, hakikat sızı kalır.