Ey sevgisiyle alemi var eden, mahlukatını aşkla besleyen ulu Vedûd,
Rızkı bir muhabbet gibi gönderen, kalplerin tek ilacı olan Vedûd!
Senin sevginle tatlanır her lokma, her zerre isminle can bulur,
Sana aşık olan her muhtaç gönül, Senin merhametinle huzur bulur.
Yâ Vedûd! "Allah!" Yâ Vedûd! "Hû!"
Sensin rızka kefil olup, "Kulumu sevdim" diye her sofrayı kuran,
Kudret muhabbetiyle darlıkları, en tatlı genişliğe ulaştıran.
Habîb-i Mutlak’sın, vefa Sendedir,
Senin sevgiyle verdiğin her lokma, en ulu ve latif bendedir.
Kendi nefsimizin katı karanlığından, Senin uçsuz bucaksız aşkına al bizi,
Vedûd isminle rızıklandır, sevginle mühürle kalbimizi.
Güneş Senin sevginle doğar, yağmur Senin şefkatinle iner toprağa,
Senin kefilliğin altında, her can tutunur hayata ve dala.
Senin o sonsuz muhabbetinden gelir, o şifalı ve helal lokma,
Bizi Senden başkasının sevgisine, sahte aşkların darlığına bırakma.
Seven Sensin...
Sevilen Sensin...
Bizi katındaki o en sevgi dolu ve bereketli rızıklarla doyur Yâ Vedûd...
Ya Vedûd... Ya Vedûd... Allah...
Afşin DualıKayıt Tarihi : 30.03.2026 14:38:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!