El Oldun Artık Şiiri - Adem Efiloğlu

Gönlünü verince, ışıklar saçtım,
Evvelden sevgine, ne çok muhtaçtım,
Kıvrana kıvrana, derdimi açtım,
Kapımın dışında, yel oldun artık.
Neyleyim sevdiğim, el oldun artık.
/
Oysa ben seninle, yenilmez idim,
Sevdanın tadında, yanılmaz idim,
Yerlere göklere, konulmaz idim,
Bak söndü ateşim, kül oldun artık.
Neyleyim sevdiğim, el oldun artık.
/
Gideni acep kim, arıyor söyle,
Aşığı kim nasıl, görüyor söyle,
Pişman olsan neye, yarıyor söyle,
İçimde kuruyan, çöl oldun artık,
Neyleyim sevdiğim, el oldun artık.
/
Zaman geçip gitti, aklar belirdi,
Sabretmek yetmedi, aklım delirdi,
Arayan elbette, gelir bulurdu,
Rotası bilinmez, yol oldun artık,
Neyleyim sevdiğim, el oldun artık.
/
Arşa uzanırmış, sevenin ahı,
Hiç çekinme söyle, neyse günahı,
Kahrede kahrede, buldum sabahı,
Gözümden dökülen, sel oldun artık.
Neyleyim sevdiğim, el oldun artık.
/
Ne kadar yaşarım, ben bu dert ile
Her günüm eziyet, her günüm çile,
O kadar yoruldum, varmam menzile,
Kalbimi zorlayan, zül oldun artık.
Neyleyim sevdiğim, el oldun artık.
/
Sevdanın zorluğu, Âdemden geçer,
O da gider gayrı, zehirin içer,
Sevdiğim gidince, kalmışım naçar,
Bahçemde kuruyan, gül oldun artık,
Neyleyim sevdiğim, el oldun artık.
/
Âdem Efiloğlu
12 Nisan 2025
Saat.17.10