El Feneri Şiiri - Mehmet Baki Öztokmak

Elektrik yokken henüz toprak damlarda
Üç numara gaz lambası duvarda
Ölgün ışıkları gaz emerken fitilden
Çeşmeden su taşır kovalarda
Karanlıkta korkardım yol boyunca.
El fenerim olsun isterdim
Çocuk zamanlarımda...

Bir el fenerim olsaydı,
Gecelerde olurdu gözümün feri
Yolda düşmezdim karanlıklarda.
Yalvarırdım babama
Mazlum çocuk modunda

Birkaç naçar ısrar, sonra
Çöplere atılan radyo pilleri
Kartona sarıp üçünü
Kablo uzattım eksi artıya
Ucuna da mini fener lambası,
Solgunca aydınlattım ortamı
Geceleri korkmam bir daha

Yatma vakti gelince
Şevkten yatamaz dakikalarca
Bir yakar, bir söndürür
Işık savururdum yorganın altında
direk lambaları rakibim

Ne karanlıktı geceler,
Ne parlaktı el fenerim
Karanlıkta sobe oynarken en çok
Hile yapardım fenerimle
sabit bırakıp bir yere
öteye çekilirdim ebe gelince
O beni fener gerisinde zannedip
Gelirken üzerime
Çoktan sobelemiş olurdum onu siflice...

Geçen gün sakladığım yerden çıkarıp
Taktım gıcır gıcır pilleri
Sinip yorganın altına
Çocukluğumu getirsin diye geri
Yakıp yakıp bekledim dakikalarca…