El Bâis Tecellî-i Bâis Şiiri - Afşin Dualı

Ey ölü kalpleri dirilten, küllerinden hayat var eden ulu Bâis,
Rızkı toprağın bağrından uyandıran, her cana nefes olan Bâis!
Senin emrinle canlanır arz, her zerre isminle silkelenir,
Sana yönelen her mahzun gönül, Senin müjdenle tazelenir.
​
Yâ Bâis! "Allah!" Yâ Bâis! "Hû!"
Sensin rızka kefil olup, "Kalk" emriyle bereketleri uyandıran,
Kudret nuruyla darlıkları, en canlı bolluklara kavuşturan.

Mübdiü'l-Muîd'sin, kudret Sendedir,
Senin yeniden can verdiğin her rızık, en ulu ve diri bendedir.
Gafletin ölü toprağından, Senin ebedi uyanışına al bizi,
Bâis isminle rızıklandır, nurunla dirilt kalbimizi.
​
Kabirlerden göklere kadar Senin hükmün geçer, her canlı rızkını Sende bulur,
Senin kefilliğin altında, en kuru dallar bile birer bahar olur.
Senin azametli dirilişinden gelir, o taptaze ve kutlu lokma,
Bizi kendi nefsimizin uykusuna, umutsuzluğun darlığına bırakma.
​
Dirilten Sensin...
Uyandıran Sensin...
Bizi katındaki o en taze ve bereketli rızıklarla canlandır Yâ Bâis...

Ya Bâis... Ya Bâis... Allah...