Kim. Kime Benzerse Şiiri - Salim Diyap

Kim kime benzerse,
ona döner yüzünü

Kuş göğe benzer.
Kanadını maviye verir.
Su denize benzer.
Önüne setler çıksa da
yönünü ona çevirir.

İnsan da böyledir.
Dili kime benzerse,
vicdanı kime,
öfkesi kime...
Günün sonunda
onun kapısına varır.

Zalime benzeyen,
mazlumun türküsünü söyleyemez.
Toka alışan,
açın sessizliğini duyamaz.
Güce eğilen,
özgürlüğün yanında duramaz.

Çünkü insan,
yalnız söyledikleri değildir.
Bağışladıklarıdır.
Sustuklarıdır.
Kiminle yürüdüğüdür.
Kimin önünde başını eğmediğidir.

Sakın aldanma adalete.
Adalet, kendine dokununca bağırmak değil.
Başkasına dokunurken
elini tutabilmektir.

Sakın aldanma sevgiye.
Kimi severken büyütür insanı.
Kimi severken kendine benzetir.
Biri kapıyı açar,
öteki kafese yuva der.

Ben yüzümü güneşe benzeyenlere döndüm.
Ekmeğini bölenlere,
düşene el verenlere,
korkup da konuşanlara,
bir çocuğun gözyaşını
tüm saltanatlardan ağır bilenlere...

Çünkü öğrendim:
İnsan, yanında durduğuna benzer.
Benzediğini savunur.
Savunduğuna dönüşür.

Ve bir gün,
bütün sözler sustuğunda,
geriye yalnızca bu kalır:

Kim kime benzerse,
onun yanına varır.