Adını her duyduğumda içimde bir sızı beliriyor artık.
Gülüşünle aydınlanan günler şimdi karanlığın tam ortasında kaldı.
Sensizliğe alışmak değil de,
sana alışmışken birden yoksun olmak koyuyor en çok.
Sanki sesin hâlâ kulağımda fısıldıyor:
“Ben hep buradayım…”
İçerden çıkacak birazdan adam
Yılların tortusu çökmüş yüzüne
Alnını güneşe serecek adam
Uykusuz ranzalar suskun voltalar
Geride kalacak ve ah hüzünle
Bir gül gibi savrulup gülecek adam
Devamını Oku
Yılların tortusu çökmüş yüzüne
Alnını güneşe serecek adam
Uykusuz ranzalar suskun voltalar
Geride kalacak ve ah hüzünle
Bir gül gibi savrulup gülecek adam




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta