Eksik Değil, Ağır Şiiri - Korhan Külçe

Bazen insan kendini tarif edemez.
Depresyonda değildir.
Dağılmamıştır.
Hayatının somut tarafı yerli yerindedir.

Ama göğsünün ortasında bir ağırlık vardır.
Adını koyamaz.
“Eksiklik” der geçer.

Oysa bu çoğu zaman bir hastalık değil; bir fark ediştir.

Çocukken dünya daha hafifti.
Çünkü ihtimaller sınırsızdı.
Çünkü kötülük uzaktı.
Çünkü kaybetmek teorikti.
Büyümek, gerçekliği görmek demektir.
Ve gerçeklik romantik değildir.

Zaman sana şunu öğretir:
Herkes kalmaz.
Her hayal gerçekleşmez.
Her emek karşılık bulmaz.
İşte o an bir şey gider.
Gürültüyle değil, sessizce.

Ne aldığını tam bilmezsin ama hafifliğin azalır.
Bu yüzden çoğu insan o hissi “mutsuzluk” sanır.

Oysa mutsuzluk değil bu; bilinçtir.

Cehaletin verdiği o pamuksu konforu kaybetmektir.

Ama burada kritik bir eşik var.
O giden parçayı aramaya başlarsan, hayatı kaçırırsın.
Çocukluk geri gelmez.
Masumiyet geri gelmez.

Hiçbir şey bilmediğin o rahatlık geri gelmez.
Fakat onun yerine başka bir şey gelir:
Derinlik.

Hafifliğini kaybettin belki, ama yüzeyselliğini de kaybettin.
Neşen azaldı belki, ama sezgin arttı.
Saflığın azaldı belki, ama gücün arttı.
Ağırsın çünkü gördün.
Ağırsın çünkü yaşadın.
Ağırsın çünkü kaybettin ama hâlâ yürüyorsun.

Varoluş sancısı dediğimiz şey tam da burada başlar.
“Bu mu yani?” sorusu…
“Bütün bunların anlamı ne?” arayışı…

Bu sorudan kaçmak kolaydır.
Ama yüzleşmek insanı derinleştirir.
Eksik değilsin.
Sadece dönüşmüşsün.

Hayat senden hafifliğini aldı belki.
Ama yerine dayanıklılık verdi.
Çocuksu neşeni aldı belki.
Ama yerine karakter koydu.
Yara izlerin kusur değil.
Onlar savaş alanından sağ çıktığının işaretidir.

Ve asıl güç şudur:
O boşlukla yaşamayı öğrenmek.
O ağırlıkla yürümeye devam etmek.
Çünkü olgunluk, hafif olmak değildir.
Olgunluk; ağırlaşmana rağmen devrilmemektir.

Eksiksin belki.
Ama güçlüsün.
Yarım değilsin.
Sadece derinsin.

Yazan
Korhan KÜLÇE
18/02/2026