Eksik Şiiri - Burak Uğur

I. PERDE

Sessiz, uzun koridorlar ve mesafeli adımlar.
Bakışlarda donuk bir kış,
Yüzlerde o ifadesiz, çekingen duvar.
Kimsenin eşiğinden geçmediği
Önyargılı bir yalnızlık.

Zaman, şimdinin uzağında bir sarkaç:
Ya dünün tozunda, ya yarının telaşında.
Yönünü yitirmiş, tükenmiş
Ve kendi kuytusunda yenilmiş.

Ne olacağını bilmeyen,
Öylece dönen bir karanlık.

Seni görene kadar.

II. PERDE

Ezbere yürünen o yolda
Adımları aniden yavaşlatan yabancılık;
Hem tanıdık, hem uzak.
Ihlamurlar arasından süzülen rüzgar,
Tüm ihtişamıyla batan gün ve
Karşımda duran gerçek mi belirsiz bir hayal...

Akşam güneşinin yüzüne vuruşu
Benim ışığı ilk defa görmeye başlamam.
Beyazdan temiz, beyazdan parlak
Tenine dökülen saçlar,
Ufuktan keskin, geceden siyah.
Göz bebeklerinin küçülerek seni terk edişi
Ve iki kirpiğin arasına sıkıştı yüzyıllar.

III. PERDE

Dokunmaya kıyılamayan o pürüzsüz an
korkak bir mesafe büyüttü içinde.
çekildim;
biterim sandığım o uçurumun kenarında
tek bir "merhaba" sığınağıyla yetinerek.
Gecikmiş adımların, acemi susuşların çağıydı.
Bir peron sessizliğiyle izledim
raylardan akıp giden seni.

Sen, habersizce ve hiç dokunmadan,
kendi yavaşlığında silinerek
yıkarken içimdeki harabeleri,
kendi gölgesiyle barışan varlığımla ben.

içimde bir gün batımı,
sönerken konuşuyordu seninle.
vurulmamış bir noktalama işareti gibi duruyor yüzünde zaman
Bir kirpiğin eksikliğinde anladım,
tüm tamamlananlar yalan.