Sevenlerim yok şimdi.
Sevdiklerim çok uzakta.
Öyle uzak ki dünya! .
Soğuk ışıklı mavi ben oldum.
Umudun bittiği yerde,
Dama düşen mahpusun,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




UMARIM DİĞER YARISIDA TAMAMLANIR RESMİN..
KUTLARIM RESSAMI..
SAYGILAR..
eksik olan birsey yok aslinda bize öyle geliyor bazen unutuyoruz diger yarimizi icimizden cikartmayi :))
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta