Yalnızlığın uzaktan cazipti yüzü
Dokundum şifa niyetine
Yaktı ellerimi tenindeki soğuk
Sığdıramadım bir türlü içime
Büyüktü, yüreğimden çok büyük
İki kişilikti evvelden yalnızlığım
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Her duygu yalnızlıkta kabarır, çiçeklerin bahar da kabarması gibi
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta