Ekrem Çiçek Şiirleri - Şair Ekrem Çiçek

İ N S A N L I K;
Parayla,
Pulla,
Servetle,
İktidarla,
SALTANATLA...

Hem bilmez;
Kara cahil, yobaz
Hem de ahkam keser,
Kul olduğunu hatırla,
VAR MI İNSANLIKTAN BİR ESER?..

İNSAN Nerde? Saniyeler KONUŞAN!.



Kalkın makamlardan;
İnsanlığa yola çıkın!

İNSAN ve DERS! ...

BİR İYİLİK YAP, KENDİNE;
ÖLÜMDEN DERS AL, ÖLÜMDEN!
ÇAMURA SOR, DERDİ NE?
İNSANLA Kurtulursun, ZULÜMDEN! ...

ISITSIN DİYE!..

Bir ateş yakacağım;
Ülkemin orta yerinde,
Yurdumun insanlarının,
Buz tutmuş ruhlarını,

Dünyada KIYAMET KOPUYOR;
İsrail, KATLİAM YAPIYOR...
Kulların, gözlerini kapıyor,
İNSANLIK ÖLMÜŞTÜR, ALLAHIM! ...

FİRAVUN TOHUMU'nu ekti;

Israrla DÜŞÜN dedin! Yeter AKILLAN!..


Bu coğrafya çöküşü yaşıyor;
Bu ülke İNSANLIĞIN BİTİŞİ’ni
BOĞAN GÖZYAŞINI taşıyor,

Adalet saraylarında ADALET!..


Elimi-kolumu bağladı;
Özgürlüğümü çaldı benden
İftira attı, hakkımı yedi,

G Ü L Ü Ş Ü N! ...

Bir GÜLÜŞÜN var ya, BİR GÜLÜŞÜN;
KARUNUN HAZİNELERİ SATIN ALAMAZ
DÜNYANIN SANA KOŞTUĞUNU DÜŞÜN! ..

GÜNEŞ BATTI, on kasımda,
saat dokuzu beş geçiyordu
HAYAT SUYU, tasımda,
SON DAMLA'yı içiyordu! ...

Gidiyordu, ASALET ABİDESİ,