Ekilmek ve polis Şiiri - Alper Eğrikar

ekilmek ve polis

hayatın karşına ne çıkaracağı belirsiz,
geçmişe dönmemi istemiyor birileri
masumane şekilde yaşarken,
nereden düşünebilirim polisi.
ben yapmadım demek geliyor içimden
yaptığım her şeyi
heveslerimin kursağımı yırtması
ve polisin cüzdanımı karıştırması
hepsinin bir anlamı var
hepsinin bir karması
karma gerçek midir bilmiyorum
bu sıra tövbelerimi bozuyorum
bana bakarken komiser
saçındaki joleyle göz göze geliyorum
bana vursa destek çıkar ona yer
suçlu değilim memur bey
bir telefon aldım halim beter
ekilmek ne kötü şey!
haberi olsa
sebep olduklarından
acaba ne der?
yapma sanki hiç yaşamadığın olay
alışkınsın alper
hazırlansan saat sürer, rüyan destekler
gelmeyen gelmez, gelen seni beklemez gider
dediğim gibi memur abiler
haklısınız, benim hatam, benim dalgınlığım hayata
yalan söylemeyeceğim korktum,
arabanız arkamdan gelirken, bakamadım arkama
ne adam olacaktım ben, bu mu bana reva!
hayallerimi yazsam kitap olur keza
şiir olduğu gibi
arayıştayım öyle bir arayış ki
kayış tutmadı hayata yoldan döndüğümden beri
Affet Allah'ım!
sana yalvarışlarla bitiriyorum yine bir şiirimi
affetsen beni
ve beni eken kızı bir de polis abileri.

Alper Eğrikar
yaşadığım bir olay üzerine yazdım.

Bir kız ile bulaşacaktım, hazırlandım süslendim saçıma memur abimizinki gibi joleyi bastım bozulmasın diye. Gittim derse haber bekliyorum, heyecanlıyım gece uyumamışım öyle bir heyecan arkadaşça olsa bile. Metrobüse tam gittim, araçtan indim mutluyum bir telefon. ''Özür dilerim, gelemiyorum.'' Benim moral pert oldu tabii. ''Ekildik, anasını satayım'' çıktı ağzımdan. Yanımda arkadaşlarım, gittiler. Ben de ortada kaldım, o hisle dedim bizim liseyi bir göreyim, uzun zaman oldu görmeyeli. O yolda şiirlerimde de yazdığım baya bir zaman aşık olduğum kızla geçişimizi falan düşünüyorum. Lisedeki dostları, eski eğlencelerimizi, o yoldaki anıları düşünüyorum. Biraz daha yaklaşınca, bahsettiğim kızı beklediğim ağacın fotoğrafını çektim, sonra ilerledim biraz daha okulun fotoğrafını çektik iki tane. Hani gelmişim ya burdayım diye arkadaşlarıma atmak için bir de anı olsun. Birden polis abi geldi yanıma tuttu beni anlamadım başta, fotoğraf çektim sadece. Polis ''Kardeşim napıyorsun olayları bilmiyorsun'' gibi bir şey söyledi ki haklıydı. Şiirde de yazdığım gibi o anki dalgınlık. İşte daha sonra okul bahçesinden polis arabası çıktı, sardılar etrafımı telefonumu cüzdanımı aldılar fotoğrafı sildirdiler. Cüzdanımın içinde arkadaşımın maskeyle saçma bir vesikalığı vardı Allah kurtardı beni orada onu görse olay daha karmaşık bir hal alırdı. Onu da taşıyorum saçma bir arkadaştı bir de güleriz, görünce veririm falan diye. Otuz saniye falan baktı cüzdana polis göremedi valla.
Bir polis sertçe T.C kimlik numaramı sordu söyledim. Diğer abiler iyiydi. Benim her tarafımı aradıktan ve fotoğrafı sildirdikten sonra bıraktılar beni. Bir daha arkama bakamadım. Takip ediliyormuş hissi ki ediliyormuşum zaten arabayla, sonradan fark ettim. Otobüs durağına kadar takip ettiler. Otobüse binince olayı atlatamadım biraz da rollendim sanırım. Bindiğim otobüste sivil polis olabileceğini, ta oradan evime kadar otobüsün arkasında polis arabasının beni takip edebileceğini düşündüm. Ve son olarak böyle bir şeye dolaylı yoldan sebep olduğu için kıza sövdüm.
Eve döndüm.