Eğreti Şiiri - Mustafa Alp

hayata tam uyum sağlayamadım ben,
ne zaman otursam bir yere
sanki başkasının sandalyesine ilişmişim gibi
hep biraz eğreti.

herkes rahat görünürken
ben içimde bir kalkış hazırlığı taşıdım.

bir davete geç kalmış gibiydim bazen,
bazen de erken gelmiş bir misafir.

ne kapı tamamen benimdi
ne de çıkış.

insan tuhaf bir yolcu aslında.
doğarken sorulmaz ona
burada kalmak ister misin? diye.

bir sabah gözlerini açarsın
ve dünya başlamıştır çoktan.

herkes kendi rolüne alışır
kimisi güler
kimisi kavga eder
kimisi büyük işler peşinde koşar.

ben ise çoğu zaman
sadece izledim.

çünkü içimde bir ses vardı hep
usulca fısıldayan.

burası senin evin değil.

o yüzden belki
hiçbir şeye fazla bağlanamadım.

ne bir şehre
ne bir masaya
ne de uzun planlara.

çünkü insan
eğreti oturduğu yerde
kök salamaz.

ama bir şey öğrendim zamanla.

belki de bazı ruhlar
dünyaya yerleşmek için değil
uğrayıp geçmek için gelir.

bir rüzgar gibi
bir düşünce gibi
bir şiir gibi.

ve belki de bu yüzden
içimdeki o garip huzursuzluk
bir eksiklik değil.

sadece hatırlatma.
bir gün
hepimiz o sandalyeden kalkacağız.

ve o zaman anlayacağız
aslında hiçbirimiz
buraya kalıcı oturmamışız.