Küçük bir istasyondu,
Bir tren kalkardı gün aşarı,
Burdur'dan
Eğirdir'e...
Sevdalarımızı yüklerdik,
O kömürlü trene,
çuuuf,çuuuf,çuuuf
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Egridir Egiridir'in gölü..
Yayla gibidir sairin gönlü... tebrikler dost..
sevgi yüreğe otursumu anılar göz ucunda tüter...gönlünüze sağlık...tebrikler..atıl kesmen
Güzel bir Nostalji şiiri ama tren aynı hala biliyormusunuz umarım bozulmaz kutlarım:))
gurbet meleği
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta