Efkar bohçası Şiiri - Dağlar Özügüç

Sevmeyi yürekte sıcak bir can bilenlerle
Gerçek aşkı yürekte derinden yaşayanlarla
Tebessümü sinesinde saklayanlarla
Şefkate körpe duygular giydirenlerle
Paylaşmak için
Efkarı bohçasına sakladık geldik
Yükümüz ağırdı, yinede ses etmedik
Kendimize her yaranın bir vakti var dedik
Kırık dökük ne varsa koyduk ortaya
Biraz umut, biraz sabır kattık araya
Kimimiz susarak haykırdı derdini
Kimimiz gözlerinden bıraktı hasretini
Nedense hep aynı kapıya çıktı özlemleriniz
Sevgiye, insafa, merhamete döndü yönümüz
Çok yürekler eksildi sevda yolunda,
Bir avuç insan kaldı, kalbiyle var olan
Dünya hoyrat olsa da biz inceliği seçtik
Çünkü biz;
Kırılmadan, kırmadan sevmeyi seçtik