Kumların kızgın yüzünde yankılanan bir ufuk
Eskimeyen bir tarihte, zamanın beslediği çocuk
Karanlıkların ve gölgelerin o çocuktan kaçışı var
Ve kavuşmak için ona, insanlığın yarışı var
Ahenkli ve renkli bir tablo büyüyor kumdan
Tuba büyüyor, alıyor öcünü zakkumdan
Büyüyor nesiller çınar ağacının yapraklarına
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta