Efe Ay Şiirleri - Şair Efe Ay

bir başkası oldum bugün,
bir başkası kadar olamadım...
unuttum ve buldum seni en az bir kez daha
bir kez, olamadım

az romantik şiirin gölgeli gözleri,

Kafadan yapılmış bir beton
ve hangi yastık olsa büker yüzünü.
Gönlü geçmiş sözlerin bile, hangi cümle
başlasa bir yanından senin
bir yanından geçmiş taş kadar ağırlaşır bu gece
hangi taştır ki serilsin, döşeklerin üstüne

biliyorum yok bir başka yolu,
eksilmedim, ne bir yankı düştü dudaklarımdan,
ne de boş bir odanın kavında yandı kendi kendine,
dökülen yağmur gibi dudaklarından,
çok fazlaydım, birdim bambaşkaydım

İlkin bir günün ışığı,
makaralarında sarmış her bir sahneni
sen ki kırmızısız, yeşilsiz ve tek bir mavi kadar, her bir sahnenin
tek bir sonu

ne senle başlar, ne de bitmiş bir şey bu henüz

Bana bir soru sor,
hâlimi hatırımı değil,
ben senin yerine saklıyorum,
var bende bir hatrın,
sen bana bir soru sor nasıl sıkmalı bir vidayı,
sen bir soru sor bana içinde,uzanamadığın her şey...

hasta bir akşamın uykusu gibi,
kan ter içinde seni sevmek
binbir güneşin altında sarılmak yorganlara
ve geçmeden,
iyileşiyor gibi olmak

o kadar uykusuz kaldım ki,
uyku olsan
yine varamam sana,
çünkü düşünmek seni,
uykusuzluktanda beter

ilkin, düş görmüş günün sabah güneşi kadar soğuk
ve kezlerce ilkin sonu olur ancak bir defa kadar bile olamadan
kader,
gün ortası durmuş bir saatin uçan kuşu kadar özgür

döner yüzünü bir yol altından kapı olsa açılmadan,

su çatlağını buldu
ve maviye boyandı bir gün,
gün gözlerinden çalınmış bir akşamsız
ve bundan bir çıkar uykusuz,
uykusuz ve sensiz

Canım acıyor bunu hissettin mi?
Sende kalanları geri ver,
sen buna dayanamazsın
Bilir misin kalbin uzakta, bir dağ başındaki sis kadar nemli,
ve gözlerin bir ufkun çizdiği kadar uzak senden,
nasıldır yaşamak yuvadan uzakta?