Edep hırkasını giyen Şiiri - Murat Ülkü

Edep hırkasını giyen bir kişi,
Dilini tartmadan kelam eylemez.
Hakk’a teslim eder her türlü işi,
Nefsinin ardında bayram eylemez.

Vefa bir borç imiş, ödenmez malla,
Gönüller yapılır tatlı bir dille.
Kibirle yürüyüp tozlu bir yolla,
Yolcu menzilini haram eylemez.

Ölçüye sığmayan, tartıya gelmez,
Arif olan kimse kimseyi bölmez.
Haksızlık edenin davası gülmez,
Zulmü kendine de meram eylemez.

Makam dediğin bir kuru taht imiş,
Mal mülk ise ancak gelip geçitmiş.
İnsanı yücelten temiz ahitmiş,
Dürüstlükten gayrı ikram eylemez.

Gözün akı karasından seçilir,
Sırat köprüsü de böyle geçilir.
Hâl ehli olandan şerbet içilir,
Kâmil olan, özde hüsran eylemez.

Duruşun vakarsa, özün de nurdur,
Ahlakın en büyük zenginlik budur.
Kaderinde varsa, sabırla dur dur,
Asil olan, asla isyan eylemez.

Yalanla kurulan saraylar çöker,
Haset eden kişi dikeni diker.
Dost olanın eli gül suyu döker,
Gönül yıkıp da hiç devran eylemez.

Emanet bilmeli canı, bedeni,
Hayırla anmalı çekip gideni.
Sevgiyle karşıla çekip geleni,
Cömert olan, asla minnet eylemez.

Tartıya koyunca insanlığını,
Görürsün hayatın kurbanlığını.
Bırak şu dünyanın hayranlığını,
Akıl sahibi hiç ziyan eylemez.

Garip Murat der ki; edep tacındır,
Güzel ahlak senin baş ilacındır.
Dermanın Allah’tır, O muhtacındır,
Hakk’ı bilen, boşa zaman eylemez