Edeb i Hüzn Şiiri - İsmail Uysal

Hüzün tek gerçektir koca alemde
Hala, heva, heves, haz mı sanırsın
Üşüyen kalplerin olduğu demde
İki güneşli gün, yaz mı sanırsın
Habilin yarası gizli Ademde
Kabilin yarası az mı sanırsın

Aşkın her zerresi hüzne gebedir
Aşığın kalbidir, aklıdır hüzün
Bahar terekesi bir harabedir
Hazanın içinde saklıdır hüzün
Kâhi muallimdir kâh talebedir
Özü sûretinden farklıdır hüzün

Ne güzel yaratmış semada süsü
Yıldızlar gülümser, canlar sağ olur
Jüpiter, Uranüs, Marsı, Venüsü...
O, ol der; çöller dağ, dağlar bağ olur
Göğe bakmayanın daralır göğsü
Yere bakmayanın kibri dağ olur

Hüzün sonbaharda dökülen yaprak
Nisanda yağmurun bereketidir
Sonra Hay ismiyle yeşeren toprak
Dağların anbean hareketidir
Emektir, nasırdır, eldeki orak
Hüzün emekçinin memleketidir

Birleşir nefesler, birleşir gözler
Irmaklar, vadiler, yollar birleşir
Dilin taaa ucunda kaybolan sözler
Yürekler, gönüller, kollar birleşir
Kollar ki dostunun yolunu gözler
Istirap içinde yıllar birleşir

Denizsiz kentlerin limanı gibi
Yüreksiz, ciğersiz insan güruhu
İçinde merhamet ummanı gibi
Varlığın sebebi, eşyanın ruhu
Kulun yaradana imanı gibi
Hüzün; 'tevazu' der ve "Edep Ya Hu!"