Duvarları kanattığımda, birkaç tırnağım kaldı içinde
Birazcık olsun,
Hüzünlü güzelliği bulaşmış balkonuma;
Akşamüstü açan çiçeklerin.
Yine de duvarları ağlattım.
Çiçek çiçek bir yalnızlıktı karşımdaki.
Kalabalık coğrafyada bir insan; aklımdaki!
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta