İhtiyar dalların verdiği meyve,
Yıllarla beslenen en son düşünce;
Ve göç başlangıcı dağılan yuva,
Hayat aynasında titreyen gece.
Ruh, son tebessümünden yükselen çığlık.
Bir masal konağı renksiz inziva;
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




bu da güzel..
kuş yuvası mı bu?
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta