Hani bir sabah uyanıp,
Gözlerimizi taa uzaklara dikmiştik.
Sen dünyanın bir ucunda,
Ben dünyanın öbür ucunda.
Ben seni arardım,
Sen de beni.
Buluşabilme arzusu sarardı içimizi.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




kavuşulması guç olan bir sevgiliye kalpten mısralara dokulen sözler sanırım bunlar
çok guzeldi
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta