Duvarların İç Tarafında Bahar

Ben hâlâ konuşan bir baharım
İçimdeki baharı taşıyorum
Sessizlik / ışık / nefes / duvar
Yollarımda çiçek açıyor

Uzaktan bakışın
rüzgâr gibi değiyor içime
Parmak uçlarım boşlukta titriyor
Sessiz / filizlenen / yankılı

Bekleyişin ince sesi
geceyi delip geçiyor
Kelimeler yaprak gibi düşüyor
Sessizlik yıldızlar gibi parlıyor
Yıldızlar taşsız yollar çiziyor

Duvarlar taşla değil
susmalarla örülmüş
Bazı kadınlar
sevilmekten önce
anlaşılmayı unutur

Sen uzaktan bakarken
içimde bir kapı aralıyorsun
Duvarın gizli çıkışı
nefesle açılıyor
Nefes bahara dönüşüyor
Bahar çığlık gibi yükseliyor
Gecede bir ışık yanıyor

Yıldız kapılara açılıyor
Kapılar galaksilere
Adımlarım evrenin yollarında

Ve ben hâlâ konuşan bir baharım
İçimdeki baharı taşıyorum
Sessizlik / ışık / nefes / duvar
Yollarımda çiçek açıyor

Uzak / yakın / göğe değen
Sessizlik konuşuyor
Işık çiçek açıyor

Ve ben
içimdeki baharı
konuşan bir evren olarak taşıyorum