Düşlerin orta yerinde, yalnızlığın verdiği soğuk çıplaklıkta duvarların gürültüsünü dinliyorum.
Duvarlar... Bazen gölgelerim, bazen hayallerimi oynattığım beyaz perdem, bazense sırlarımı anlattığım
sırdaşım.
Duvarlar... Saatimin sesi, geçmeyen gecelerim, güzelliğini saklayan ay..
Ve duvarlar... Bazen sıcak bir el, üşüyen ellerimi ısıtan.
Gölgeme baktım korkarak biraz, neyden korktuğumu bilmeden.
Gölgemi tanımak istercesine aç aç bakmaktı içimden gelen, ellerimle dokunmak ona, ellerimle tanımak istedim.
Tanıdığım bir ağaç var
Etlik bağlarına yakın
Saadetin adini bile duymamış
Allah’ın isine bakin
Geceyi gündüzü biliyor
Devamını Oku
Etlik bağlarına yakın
Saadetin adini bile duymamış
Allah’ın isine bakin
Geceyi gündüzü biliyor




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta