9 Haziran 1963 Razgrad/BULGARİSTAN
Avuçlarımın içinde tuttum,
paslanmış soğuk anahtarı,
Birikmiş zamanın dişleri arasında,
o incecik kalıntıların tortusu,
Uymuyor hiçbir kilide,
o yorgun,
işlevsiz, ağır metal,
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta