Düşüşün Estetiği

Bir kalabalık vardı etrafımda, kör ve sağır,
Gürültüsünde nefesim kesiliyor, boğuluyordum.
Ruhum sıyrıldı o kalabalıktan, ağır ağır,
Beynimin içindeki bulutlarda yaşıyordum.

​Göğe sığmadı bu ağır, bu sitemkar başım,
Savruldu rüzgarda umutlarım, anılarım...
Bir yangının ardından kalan küller gibi,
Yere, kendi gerçeğime düşüyordum.

​İstiyordum ki bitsin bu amansız sızı,
Yok olsun içimde yanan hislerin arsızı.
Sönsün istiyordum bu kalbin hırçın hızı,
Yasaklıydılar oysa, zincirli ve sınırlı...

​Ama asla ölmediler, tükenmedi hiçbiri,
Gömdüğüm yerden fırladı her birinin diri.
Ben kaçtıkça büyüdü göğsümdeki o sızı,
Ta ki unutup gökleri, yere düşene kadar...

Emin Sultan der ki; göklerde uçtum,
Kendi kalabalık girdabımda boğuldum.
Sınırlı hislerle her şeye sustum,
Yere düştüm ama kendimi buldum.