Düştü Yollara Şiiri - Erdem Gümüş 2

Kovan dargın idi, petek balsızdı,
Arı’n edâsızca, düştü yollara.
Gönlü yorgun idi, yürek dilsizdi;
Yâr’in sedâsızca, düştü yollara.

Bülbülün sevdası, dikenli güle,
Batsa da dikeni, getirmez dile,
Mâşuk denk tutunca, yâri yâdele,
Şair nidâsızca, düştü yollara.

Anka’yı gezdiren, iki kanadı,
Âşığı bezdiren mâşuk, inadı,
Sanma sade senin, için kanadı:
Şair fedasızca, düştü yollara.

Haziranda hâzan, düşse de güle,
Kardelenler karda, yeşermiş bile,
Aşkların ölüsü, yaşarmış hâle,
Sanma gadasızca, düştü yollara.

Seni incitmeden, gülerek gitti,
Aklı fikri sende, kalarak gitti,
Adı Figani’ydi, ölerek gitti,
Şair vedasızca, düştü sal’lara.