Düşler Ülkesi Şiiri - Kasım Kobakçı

Dizlerimde derman kalmadı hiç,
Sabahtan akşama dek, çabam piç,
Mesaim bitti, gitme vakti geç,
Önümde uzanır, uzun bir meç.
*
Minderi bulmaz, henüz bu beden,
Sızmak isterim, o an usulden,
Sinsi gölgeler, düşer üstümden,
Kapanır perdeler, kirpiğimden.
*
Nefes nefese, telaşım sürer,
Durmak bilmeyen saatten ses var,
Vakit daralır, adımları geri sar,
Bitmek bilmez, kentin gürültüler.
*
Omuzlarımda dağların yükü,
Zaman su misali, yakar sütü,
Ter damlar alnımdan, sıcak ütü,
Sonuca ulaşmak, asıl görüntü.
*
Mekan ararım, dinlenmek için,
Zihnim uyuşmuş, düşüncem biçim,
Tatlı hülyalar sarar, her laçin,
Sessizlik çağırır beni, için için.
*
Yarın da, aynı döngü sürecek,
Vapur düdüğü ve motor ötecek,
Kalabalığa dalan, beni örtecek,
Nereye varsam, hengame kopacak.
*
Bedenim, isyan bayrağı açar,
Kollarım kalkmaz, güçsüz kaçar,
Sokak lambası, aydınlığı kapar,
Sadece huzur dileğim sapar.
*
Zalim efendi, ferman okutur,
Zaman peşimden, atlı koşturur,
Nefes almadan, geçer saniyeler,
Düşerim yere, yığılır bedenler.
*
Otobüs camı buğulanırken,
Bakarım dışa boş bakışlarım,
Şehrin ışığı, kayıp giderken,
Dalgalanırım, rüya içinden.
*
Sıcak yuvamın, mülküne girsem,
Sonsuz sessizliği, ruhuma sersem,
Karanlık gecede, üstümü örtsem,
Düşler ülkesi, çağırır kimsem.